ပါႏိုရားမား (panorama)

အနီးအနားမွာ အ၀ါေရာင္ ျမက္ခင္း .. အစိမ္းေရာင္ ေလျပည္ညင္း .. အျဖဴေရာင္ ေငြေျခက်င္းနဲ႔ အျပာေရာင္ ေတြေ၀ျခင္းမ်ား .. မလွမ္းမကမ္းမွာ အရိုးစြဲ သေကၤတ .. နာယူဆဲ ခံယူခ်က္ .. ကြ်ံ၀င္ျမဲ...


အလွည့္က်လိပ္ျပာဖြက္တမ္း

လဟာ ဗြက္အိုင္ထဲ ေျခဆင္းထိုင္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ျပေနာက္ခံ ပန္းခ်ီကားနဲ႔ သူ႔ေက်ာလံုရံုေလးေကြးထားတယ္ … နီယြန္ဟာ ငါတို႔ ျမင္ေနၾက ညမဟုတ္ဘူး လစ္လီ … ေရဒီယိုမွာ ဥၾသသံေတြ အရင္ထက္...


မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္

တစ္ခ်ိန္က ယဥ္ေက်းမႈအရ အႏုပညာစကား ေျပာခဲ့ၾကရသလို … အခုလည္း ယဥ္ေက်းမႈအရ ေစ်းစကား ေျပာျဖစ္ၾကေတာ့မယ္။ ဘ၀မွာ လိုတာထက္ ေျဖာင့္မတ္ေနဖို႔လိုလား .. ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ မီးပူတိုက္ရတာ...


ကျွန်တော့်အခန်းနဲ့သူ့ဧည့်သည်

ကျွန်တော် ဘယ်မှ မရောက်ဖြစ်တာကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆီ နေ့တွေ ရောက်လာတယ်၊ ညတွေ ရောက်လာတယ်၊ ရာသီတွေ ရောက်လာတယ်၊ နောက် … အပြောင်းအလဲမြန်တဲ့ သွေးအေး သတ္တဝါတစ်ကောင် ရောက်လာတယ်။...


ထိုးသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ည

ဒီဇင္ဘာဟာ လက္က်န္ေဆာင္းနဲ႔ .. မီးပံုပြဲနဲ႔ .. ခရစၥမတ္ထရီးနဲ႔ .. ေကာင့္ေဒါင္းနဲ႔ .. ဒါ .. ထိုးသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမီးစာပဲ .. ျခံဳထားတဲ့ သားရဲကိုဆြဲတင္ ကိုယ့္ႏွင္းနဲ႔ကိုယ္...


ကိုယ့္ကိုယ္ကိုျပန္မွ်ားျခင္း

ေနေကာင္းလားလို႔ မေမးျဖစ္ဘူး .. အစာမွန္မွန္ေတာ့ ေကြ်းျဖစ္တယ္ .. အိပ္ခိုင္းတာပဲ .. ေျပာလည္း ေျပာေျပာပါ .. (ဘယ္တုန္းကရဘူးလဲ) ရယ္သံကအစ ေအးတိေအးစက္ႏိုင္လာတယ္ .. စိတ္နဲ႔ဆက္ႏြယ္မႈလည္း...


ေစာင့္ေနသူ

ကြ်န္ေတာ္ကမွတ္တိုင္ … ပံုမွန္ လူတင္လူခ်ကားတစ္စီးထက္ … ျဖတ္သြားျဖတ္လာ သတိရမႈမ်ိဳးနဲ႔သာ ေရာက္လာတတ္တဲ့ ခဏတာ သူမ ေျခဖ၀ါးေလးကို ေမွ်ာ္သူ … ။ ရက္စြဲေတြနဲ႔ ေနသားက်လာမႈကို...


ခိုေအာင္းမဲ့ …. မနက္ျဖန္

ေျခခ်ဖို႕ ၾကမ္းျပင္ … ေက်ာဆန္႔ဖို႔ ကုတင္ … ကိုင္လက္စ ေဖါင္တိန္ … ေရးလက္စ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ … က်ေနက် မ်က္ရည္ႏွင့္ … ဝင္ေနက် ေနညိဳခ်ိန္ တစ္ခ်ိဳ႕ … မညွိျဖစ္ခဲ့ေသာ သံေယာဇဥ္ …...


ေကာက္ကိုင္မိလုိက္ျခင္း

ကားတစ္စီးျဖတ္သြားတယ္ ဖုန္းတစ္ခ်က္ျမည္လာတယ္ ၾကံဳရာက်ပန္း နံပါတ္တစ္ခုက ကိုယ့္အသံနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္လူတစ္ေယာက္ ဖုန္းလာကိုင္တယ္ … က်င္းကိုရွာေနတဲ့ ေဂါက္သီးလံုးလို လိမ့္ကာ …...


သတိရျခင္းမ်ားစြာနဲ႔

မနက္ခင္းကို ပိုလင္းေစခ်င္တဲ့ စိတ္တစ္ခုထဲနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ မ်က္ႏွာကို စြဲစြဲျမဲျမဲသစ္တယ္။ ေထာင့္က်ဥ္းေတြက ေမွာင္တယ္ … အလင္း”ေယာင္”ေတြက ေမွာင္တယ္ … ကဗ်ာေတြက ေမွာင္တယ္ …...